Storythai

กับตลอดเวลาที่การมีชีวิตเพื่อมีความรัก

 

 

 

 

 

จะไม่ใช่การวางหัวใจเอาไว้ตรงริมขอบแอ่งน้ำตา

 

 

 

 

 

ทั้งในขณะที่เริ่มรัก ได้รัก และเลิกรัก

 

 

 

 

 

จวบจนถึงไม่มีความรัก

 

 

 

 

 

ต่อให้หลายครั้งที่มันจะทำให้เราฉีกแก้มแย้มยิ้ม

 

 

 

 

 

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้เรามีความสุขเสมอไป

 

 

 

 

 

                หัวใจของคนเรามันก็ไม่แตกต่างอะไรจากนาฬิกาทราย

 

 

 

 

 

ที่เหมือนมีหยดน้ำตาแทรกซึมอยู่ในนั้น

 

 

 

 

 

ต่อให้จะคาดหวังเอาไว้ว่า

 

 

 

 

 

ความรักควรจะงอกงามอยู่ในหัวใจเนิ่นนานแค่ไหน

 

 

 

 

 

อย่างไรก็ต้องมีวันจบ

 

 

 

 

 

                ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือ

 

 

 

 

 

นอกจากทรายในนาฬิกาที่ไหลลง

 

 

 

 

 

อย่างเหมือนจับเวลานับถอยหลังนาทีต่อนาที

 

 

 

 

 

ความรักที่ไม่จากเป็นก็ต้องจากตายอยู่วันยังค่ำ

 

 

 

 

 

ดูเหมือนน่าจะกลายเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดยิ่งขึ้น

 

 

 

 

 

เมื่อหลายครั้งที่เราต่างเผลอหลั่งริน

 

 

 

 

 

ทั้งหยดน้ำตาลงไปทำให้ทรายมีน้ำหนัก

 

 

 

 

 

จากที่จะจบลงในไม่ช้านี้อยู่แล้ว

 

 

 

 

 

มันก็กลับเร็วขึ้นมาอีกไม่ถึงชั่วอึดใจ

 

 

 

 

 

และก็จะเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ ตราบจนถึงวันที่ ไม่ควรรัก

 

 

 

 

 

ตัวเราเอง จะหมดแรงไปก่อนก็เท่านั้น

 

 

 

 

 

                ความรักที่เหมือนเป็นหนังสือเล่มที่เพิ่งเปิดอ่าน ดูได้เพียงแค่ หน้าคำนำ

 

 

 

 

 

มันก็บอกอะไรไม่ได้เลยว่า เรื่องราวข้างในต่อไปจะมีเนื้อหาเป็นอย่างไร

 

 

 

 

 

และหนังสือ เล่มที่ในหลักของความเป็นจริง

 

 

 

 

 

ก็ดูเหมือนจะเผลอถือวิสาสะหยิบมาอ่านเล่มนั้น

 

 

 

 

 

จะมีเจ้าของตัวจริงครอบครองอยู่หรือเปล่า

 

 

 

 

 

และถ้าเมื่อถึงวันที่

 

 

 

 

 

ความจริง หลายอย่างเริ่มถูกเฉลยออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เราเผลอสำคัญตัวผิด คิดว่าเรารัก ทั้งๆที่เขาก็แค่รู้สึกดีๆ"

 

 

 

 

 

"เราเผลอไปรักคนที่เขารักเราไม่ได้"

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

                เรื่องจริงก็คือ

 

 

 

 

 

                เราเผลอก้าวเท้าเข้าไปหาความรัก

 

 

 

 

 

ทั้งๆที่มีแค่เรายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว

 

 

 

 

 

อ้าแขนเก้อ รออ้อมกอดจากใคร

 

 

 

 

 

ทั้งๆที่ในความเป็นจริง

 

 

 

 

 

ก็ดูเหมือน จะไม่มีและไม่มีวัน

 

 

 

 

 

มีอะไรซักอย่างเกิดขึ้น

 

 

 

 

 

                น้ำตาที่ท่วมท้นใจ ถูกผลักไสออกมา ในวันที่ความผิดหวัง

 

 

 

 

 

ทำให้ชีวิตกลายเป็นใบไม้ร่วงคว้าง

 

 

 

 

 

แผ่วเบาและไร้ค่า

 

 

 

 

 

จนไม่รู้ว่าจะทิ้งความฟุ่งซ่านของตัวเองไว้ตรงไหน

 

 

 

 

 

                แม้กระทั่งในนาทีปัจจุบันที่อยากจะให้มีใครซักคนมารับผิดชอบ

 

 

 

 

 

โดยเฉพาะ  "เขา" แต่มันก็เป็นเรื่องยากเย็น

 

 

 

 

 

และเจ็บปวดยิ่งกว่า หยิกเนื้อตัวเอง ได้เพียงแค่คิด

 

 

 

 

 

เพราะว่าเขาก็ไม่ใช่คนผิด